باران عشق

او یك پزشك بود؛ بدون مرز !

دکتر «اورارا باتارا» در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۰ برابر با ۲۸ آذرماه ۱۳۲۹ در مانیل فیلیپین متولد شد و پس از اخذ مدرک پزشکی عمومی، پیش از انقلاب اسلامی وارد ایران شد و به‌ عنوان نخستین پزشک فیلیپینی در بیمارستان افشار دزفول طبابت خود را آغاز کرد. این پزشک فیلیپینی دلسوز که همواره ایران را وطن خود می‌دانست، با شروع جنگ تحمیلی از معدود پزشکانی بود که زیر بمباران هوایی و موشکی در دزفول ماند و به طبابت پرداخت.

دکتر باتارا به عنوان اولین پزشک بخش دیالیز در 2 نوبت صبح و عصر سالها در بیمارستان افشار دزفول به بیماران دیالیزی خدمت کرد. باتارا در زمان جنگ تحمیلی در تمام ساعات شبانه روز در خدمت مصدومان حملات موشکی و نیز رزمندگان مصدوم بود و طبابت کرد.
این پزشک متعهد فیلیپینی سالها در دزفول خالصانه ، بی ریا و بی ادعا در خدمت بیماران به خصوص بیماران دیالیزی بود. 

وی در زمان جنگ تحمیلی در خانه‌های سازمانی بیمارستان «یا زهرا»ی دزفول سکونت داشت . هنگامی که از این پزشک فیلیپینی سوال می‌شد که چرا به کشور خود باز نمی‌گردد، پاسخ می‌داد: کشور من ایران است و اقوام و بستگان من مردم دزفول هستند. او تا قبل از بستری‌ شدن در بخش‌ آی‌سی‌یو همچنان به‌ عنوان پزشک بخش دیالیز در بیمارستان دزفول خدمت می‌کرد.

او همزمان دوران رزیدنتی خود را در رشته داخلی به صورت مکاتبه‌ای و حضوری در دانشگاه مانیل ادامه داد و پس از چهار ‌سال بورد تخصصی را از آن دانشگاه دریافت کرد. در‌ سال ١٣٩٤ از خدمات ارزشمند خانم دکتر «اورارا باتارا» به‌ عنوان چهره ماندگار پزشکی دزفول تجلیل شد. این پزشک متعهد و انسان‌دوست نه ‌تنها در طول هشت‌ سال جنگ و بمباران هوایی، زمینی و موشکی دزفول این شهر را ترک نکرد، بلکه شبانه‌روز در خدمت مصدومان و بیماران بود.

دکتر باتارا پس از 42 سال طبابت و خدمت به مردم دزفول ، چهارم تیرماه 96 درگذشت و پس از طی تشریفات اداری و اجازه رسمی خانواده اش روز پنجشنبه با حضور اقشار مختلف مردم در دزفول تشییع و در جوار شهدای موشکی به خاک سپرده شد.

یادش گرامی و نامش جاودان باد